دوباره قرعه ی تقدیر شیاد

بنام این منه سرگشته افتاد

که ویران دل کند مارازبنیاد

در آورده صدایم را به فریاد

دوباره گوشه گیر غم رفته

دوباره تا که آرامی گرفتم

دوباره خشم خود برمن گرفته

دوباره چشم بر ویرانه دارد

دوباره در رهم دامی نهاده

نمیخواهد که آبادی بگیرم

چو خود اینسان مرا ویرانیم داد

مرا هر دم به اندوهی کشاند

مبادا لحظه ای این دل شودشاد

مرا ویرانه بهترمی پسندد

اسارتهای دل خشنودی اوست

و میدانم به تزویر خودش بود

خدایا بس دگر رنج و عذابم