بگشا   پنجره ها  را  که  ز غم  لبریزم

 بغض  جا  مانده ترین  چلچله  در پائیزم

  چه هوایی  که  نفس  در نفسم  می  گیرد

  چه سکوتی که در آن مرغک حَلق  آویزم

  نه  پیامی که  از آن ولوله  در جان ریزم

 نه امیدی که  به  آن  شوق ِ طرب انگیزم

  شبِ ِ  تکرار  جهالت  همه  جا  در تکثیر

  به  کجا  از دل ِ این  غمکده ها   بگریزم

  شده  هر لحظه ی  من  سَهم ِ سکوتی مُمتد

  همه  جا  پر شده   از غربت   غم  انگیزم

  ترا  مرا  خط  زده ای  از صف هم آوایی

  به  جه  شوقی  بسرت  نقل  محبت  ریزم

   چو ِگدایی  بدرت  شد  همه  عمرم   بر باد

چه  شود  گر  شکند  نرخ (طلا) پرهیزم ؟