غنچه خنديد ولی باغ به اين خنده گريست

 

غنچه آنروز ندانست که آن گريه ز چيست

 

باغ،پرگل شد و هر غنچه به گل شد تبديل

 

گريه باغ فزون تر شد و چون ابر گريست

 

باغبان آمد و گلها را چيد

 

رسم تقدير چنان است وچنان خواهد بود

 

ميرود عمر ولی خنده به لب بايد زيست...

 

 ♥آرشیــو مطــآلب مدیــر پآتــوق.سهنــد♥


موضوعات مرتبط: عارفانه ، فلسفی ، شعر

تاريخ : شنبه ۱ تیر ۱۳۹۲ | 21:34 | نویسنده : ♥:::[مدیر پآتوق.تک پر]:::♥ |