روزگاری آمدی شادم کنی                        از غم دنیا تو آزادم کنی

آمدی و ماندی و خندان شدم                     فارغ از غم های این زندان شدم

گفته بودی هستی و تا آخرش                   گفتم آری - کردم این را باورش

یک شبی اما ندیدم روی تو                      من سراسیمه دویدم سوی تو

آمدم ــــــ اما نبودی نازنین                      پیکرم افتاد و شد نقش زمین

آه - رفتی بی من و تنها شدم                    در میان آسمان رسوا شدم

رفتی وخورشید من خاموش گشت             همدم شب های من فانوس گشت

من شهید راه غیرت گشته ام                   رفتی و من غرق حیرت گشته ام

خنجر ظلمت نشاندی بر تنم                     من نگاهت کردم و گفتم منم

گفتي دیگر رفته ای از خاطرم                  گفتم آری ـــــ میشناسم قاتلم

خنجر ظلمت به گردن مینشست                لیکن اول قلب من را میشکست

آمدی - خنجر زدی بر پیکرم                   تو ندیدی داغ چشمان ترم

خوردم و خون در تنم بیداد کرد                لیک - لبخند تو من را شاد کرد