این گدازه هایی که از چشمانت سرازیرند ، دارند جانم را به آتش می کشند

تو را به جان مادرت اشک نریز بابای قشنگم ...

برای من گریه می کنی ؟

من که سرمست و آرام در آغوشت خوابیده ام

ببین دارم می خندم !ببین هیچ دست و پا هم نزدم !

ببین دیگر گریه نمی کنم !من که آب نمی خواستم

عطشِ جان دادن برای تو داشت مرا می کشت

من به آرزویم رسیدم..پس تو هم بخند بابایی ... بخند !

هزار تیر سه شعبه ی دیگر هم به جان می خرم

که تو بخندی ...بابایی ... !

مادرم رباب را دریاب !

آرزوها برایم داشت ...

مادر که باشی ، می فهمی اضطراب ِ دل ِ رباب را .

به دل ِ مضطرب ِ رباب ، اجـِبنا ...

چه کوتاه است فاصله میان

 بالا رفتن دست علی (ع) و بالا رفتن سر حسین (ع) ....

 فاصله ای از ظهر غدیر تا ظهر عاشورا ...