وقتی رفتی دنیا برایم به اندازه اتاقم شد!

                                                       که در ان بنشینم

                                                 و خیره به گوشه ای بنگرم...

                                                     اتاقی سرد و تاریک!

                                               اتاقی بی روح و خالی از امید!

                                         دنیایم این گونه است وقتی تو نیستی...

                                              زندگی ام دیگر بالا و پایین ندارد

                                                     خط صافی است....

                                                  کسل کننده و تکراری

                                         بهتر است بگویم روزمرگی نه زندگی!

                                          دیگر شادی و غم برایم معنی ندارد

                                                گریه و خنده را نمیفهمم

                                        دیگر حتی خودم را هم نمیشناسم...

                                                  تاریکی محض است!

                                     و خبری از انوار طلایی خورشید نیست!

                                               این است عاقبت رفتنت...

                                                 ولی تو آسوده باش

                                                همین برایم کافیست... 

 



تاريخ : جمعه ۴ بهمن ۱۳۹۲ | 12:30 | نویسنده : ♥:::[مدیر پآتوق.تک پر]:::♥ |