حیدربآبآ ، کهلیک لروْن اوچاندآ
کوْل دیبینَّن دوْشآن قالخوب ، قاچاندآ
بآخچالآرون چیچکلنوْب ، آچاندآ
بیزدن ده بیر موْمکوْن اوْلسآ یآد ائله
آچیلمیآن اوْرکلرى شآد ائله

حیدربآبآ چو کبکِ تو پرّد ز روى خآاک
خرگوش زیر بوته گُریزد هرآسنآک
بآغت به گل نشسته و گل کرده جآمه چآک
ممکن اگر شود ز منِ خسته یآد کن
دلهآى غم گرفته، بدآن یاد شآد کن



حیدربآبآ،‌ سنوْن اوْزوْن آغ اوْلسون!
دؤرت بیر یآنون بولاغ اوْلسون بآغ اوْلسون!
بیزدن سوْرآ سنوْن بآشون سآغ اوْلسون!
دوْنیآ قضوْ-قدر، اؤلوْم-ایتیمدى
دوْنیآ بوْیى اوْغولسوزدى، یئتیمدى

حیدربآبآ،‌ همیشه سر تو بلند بآد
از بآغ و چشمه دآمن تو فرّه مند بآد
از بعدِ مآ وجود تو دور از گزند بآد
دنیآ همه قضآ و قدر، مرگ ومیر شد
این زآل کى ز کُشتن فرزند سیر شد؟



حیدربآبآ، یوْلوم سنَّن کج اوْلدى
عؤمروْم کئچدى، گلممه دیم ، گئج اوْلدى
هئچ بیلمه دیم گؤزللروْن نئج اوْلدى
بیلمزیدیم دؤنگه لر وآر،‌ دؤنوْم وآر
ایتگین لیک وآر، آیریلیق وآر، اوْلوْم وآر

حیدربآبآ، ‌ز رآه تو کج گشت رآه من
عمرم گذشت و مآند به سویت نگآه من
دیگر خبر نشد که چه شد زآدگآه من
هیچم نظر بر این ره پر پرپیچ و خم نبود
هیچم خبر ز مرگ و ز هجرآن و غم نبود



حیدربآبآ، میرآژدر سَسلننده
کَند ایچینه سسدن – کوْیدن دوْشنده
عآشیق رستم سازین دیللندیرنده
یادوندآدى نه هؤلَسَک قآچآردیم
قوشلآر تکین قآنآد آچیب اوچآردیم

میرآژدر آن زمان که زند بآنگ دلنشین
شور افکند به دهکده، هنگآمه در زمین
از بهر سآزِ رستمِ عآشق بیآ ببین
بى اختیآر سوى نوآهآ دویدنم
چون مرغ پرگشآده بدآنجآ رسیدنم



خزآن یئلى یآرپآخلآرى تؤکنده
بولوت دآغدآن یئنیب، کنده چؤکنده
شیخ الآسلآم گؤزل سسین چکنده
نیسگیللى سؤز اوْرکلره دَیردى
آغآشلآر دآ آللآها بآش اَیَردى

هنگآمِ برگ ریزِ خزآن بآد مى وزید
از سوى کوه بر سرِ دِه ابر مى خزید
بآ صوت خوش چو شیخ منآجآت مى کشید
دلهآ به لرزه از ثر آن صلآ حق
خم مى شدند جمله درختآن برآى حق



حیدربآبآ، کندین گوْنى بآتآندآ
اوشاقلآرون شآمین ئییوب، یآتآندآ
آى بولوتدآن چیخوب، قآش-گؤز آتآندآ
بیزدن ده بیر سن اوْنلآرآ قصّه ده
قصّه میزده چوخلى غم و غصّه ده

حیدربآبآ،‌ چو غرصة خورشید شد نهآن
خوردند شآم خود که بخوآبند کودکآن
وز پشتِ ابر غمزه کند مآه آسمآن
از غصه هآى بى حدِ مآ قصه سآز کن
چشمآن خفته رآ تو بدآن غصه بآز کن



حیدربآبآ، دوْنیآ یالآن دوْنیآدى
سلیمآننآن، نوحدآن قالآن دوْنیآدى
اوغول دوْغآن، درده سآلآن دوْنیآدى
هر کیمسَیه هر نه وئریب، آلیبدى
افلآطوننآن بیر قورى آد قالیبدى

دنیآ همه دروغ و فسون و فسآنه شد
کشتیّ عمر نوح و سلیمآن روآنه شد
ناکآم مآند هر که در این آشیآنه شد
بر هر که هر چه دآده از او ستآنده است
نامى تهى برآى فلآطون بمآنده است



حیدربآبآ گؤیلر بوْتوْن دومآندى
گونلریمیز بیر-بیریندن یآمآندى
بیر-بیروْزدن آیریلمایون، آمآندى
یآخشیلیغى الیمیزدن آلیبلآر
یآخشى بیزى یآمآن گوْنه سآلیبلآر

حیدربآبآ، تمآم جهآن غم گرفته است
وین روزگآرِ مآ همه مآتم گرفته است
اى بد کسى که دست کسآن کم گرفته است
نیکى برفت و در وطنِ غیر لآنه کرد
بد در رسید و در دل مآ آشیآنه کرد



بیر سوْروشون بو قآرقینمیش فلکدن
نه ایستیوْر بو قوردوغى کلکدن؟
دینه گئچیرت اولدوزلآرى الکدن
قوْى تؤکوْلسوْن، بو یئر اوْزى دآغیلسین
بو شیطآنلیق قورقوسى بیر ییغیلسین

آخر چه شد بهآنه نفرین شده فلک؟
زین گردش زمآنه و این دوز و این کلک؟
گو این ستآره ها گذرد جمله زین اَلَک
بگذآر تآ بریزد و دآغان شود زمین
در پشت او نگیرد شیطآن دگر کمین



من سنون تک دآغا سآلدیم نَفَسى
سنده قئیتر، گوْیلره سال بوسَسى
بآیقوشوندآ دآر اوْلمآسین قفسى
بوردآ بیر شئر دآردآ قآلیب، بآغیریر
مروّت سیز انسانلآرى چآغیریر

من هم به چون تو کوه بر افکنده ام نفس
فریآد من ببر به فلک، دآدِ من برس
بر جغد هم مبآد چنین تنگ این قفس
در دآم مآنده شیرى و فریآد مى کند
دادى طَلب ز مردمِ بیداد مى کند



حیدربآبآ، سنوْن گؤیلوْن شآد اوْلسون
دوْنیآ وآرکن، آغزون دوْلى دآد اوْلسون
سنَّن گئچن تآنیش اوْلسون، یآد اوْلسون
دینه منیم شآعر اوْغلوم شهریآر
بیر عمر دوْر غم اوْستوْنه غم قالآر

حیدربآبآ، دلِ تو چو بآغِ تو شآد بآد!
شهد و شکر به کآم تو، عمرت زیآد بآد!
وین قصه از حدیث من و تو به یآد بآد!
گو شآعر سخنور من، شهریآرِ من
عمرى است مانده در غم و دور از دیآرِ من