دستت رآ به من بده ،دستهآی تو بآ من آشنآست...

ای دیر ی
آفته ،بآتو سخن میگو یم ؛

بس
آن ابر که بآ طوفآن...

بس
آن علف که بآ صحرآ...

بس
آن بآرآن که بآ دریآ...

بس
آن پرنده که بآ بهآر...

و بس
آن درخت که بآ جنگل سخن میگوید...

زیر
آ که من ریشه هآی تو رآ دریآفته ام

ومید
آنم که صدآی تو بآ صدآی من آشنآست...!!!


تاريخ : سه شنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۱ | 20:47 | نویسنده : ♥:::[مدیر پآتوق.تک پر]:::♥ |