در اضطراب کهنه ی غم ها ، دلم گرفت
انگار بغض تازه ای از نو شکسته شد
در التهاب ِ خیس ِ ورق ها ، دلم گرفت 
از خواندن تمام خبر ها تنم سوخت

از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت
در انتظار تا که بشنوم خبر ز تو 
در آتش ِ گرفته سراپا... دلم گرفت
متروکه نیست خلوتِ سرد دلم ولی
از ارتباطِ مردم ِدنیا دلم گرفت 
یک رد ِ پا که سهم ِ من از بی نشانی است
از رد ِ خون که مانده به هر جا ، دلم گرفت
اینجا منم و خاطره هایی تمام تلخ
اقرار میکنم درآمدم از پا ... دلم گرفت 
می خواستم باتو باشم اما دلم گرفت

نه اینکه فکر کنی دل ، از تو کنده ام 

یا اینکه از محال ِ تمنا دلم گرفت ...